หยุดไปหนึ่งวัน ที่ไม่ได้เขียน space รู้สึกเหงามากเลยวันที่หยุดไป วันอาทิตย์เป็นวันที่ใครหลาย ๆ คนหรือแทบ 80 เปอร์เซ็นต์ ได้พักผ่อน ได้พักสมอง ได้หยุดพักเรื่องราวต่าง ๆ ไว้ เพื่อที่ร่างกายจะได้มีเวลาได้ชาร์ตแบท เพื่อจะได้เอาพลังงานนั้นมาใช้ต่อในวันที่ต้องออกมาเผชิญกับปัญหามากมาย ทั้งที่ทำงาน และระหว่างการเดินทางไป และกลับมาทำงาน แต่เราทำไมไม่ได้พักเลย งานเราอาจจะได้พัก แต่ใจเราทำไมมันถึงไม่ยอมหยุดพัก ก้อไม่รู้ รู้สึกว่ามันเหมือนกำลังไปวิ่งอยู่บนทางวิบาก ที่มีอุปสรรคมากมายที่มากีดขวาง เพื่อทดสอบใจของเราโดยถ้าเข้มแข็งมากพอก้อจะผ่านอุปสรรคนี้ไปได้ แต่ถ้าใครที่อ่อนแอก้อต้องยอมแพ้มัน โดยไม่มีสิทธิ์ร้องขอโอกาศ

    ตัวเราเอง ถามว่าเราเข้มแข็งไหม เราเข้มแข็งนะ แต่คนเข้มแข็งอย่างเราก้อยังมีความรู้สึก เหนื่อย ท้อ ถึงแม้ว่าใจเราสู้แค่ไหนแต่ถ้ามันถึงจุดจุดหนึ่งแล้วมันก้อต้องขอพัก เพื่อที่จะได้ออมแรงไว้สู้กับมันต่อ แต่เราก้อยังคิดต่อไปว่า เราจะพักนานแค่ไหนล่ะ ถึงจะพอดีกับระยะเวลาที่กำหนดให้เราต้องไปถึงเส้นชัย ตอนนี้เขียนไรไม่ออกและ เอาไว้นึกออกก่อนนะ ในใจมันมีไรอีกมากมายที่จะเขียน แต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์ และเครียด เบื่อ เศร้า เหงา เซ็ง................( สมมติว่ารูปนี้เป็นควาย แล้วมันก้อคงคือเราตอนนี้ ที่เหมือนจะเป็นฉลาด แต่จิงจิงแล้วโง่ เหมือนควาย แต่ถึงอย่างไงเราก้อยอมโง่ เพื่อที่จะได้อยู่กับเค้า)