หยุดไปหนึ่งวัน ที่ไม่ได้เขียน space รู้สึกเหงามากเลยวันที่หยุดไป วันอาทิตย์เป็นวันที่ใครหลาย ๆ คนหรือแทบ 80 เปอร์เซ็นต์ ได้พักผ่อน ได้พักสมอง ได้หยุดพักเรื่องราวต่าง ๆ ไว้ เพื่อที่ร่างกายจะได้มีเวลาได้ชาร์ตแบท เพื่อจะได้เอาพลังงานนั้นมาใช้ต่อในวันที่ต้องออกมาเผชิญกับปัญหามากมาย ทั้งที่ทำงาน และระหว่างการเดินทางไป และกลับมาทำงาน แต่เราทำไมไม่ได้พักเลย งานเราอาจจะได้พัก แต่ใจเราทำไมมันถึงไม่ยอมหยุดพัก ก้อไม่รู้ รู้สึกว่ามันเหมือนกำลังไปวิ่งอยู่บนทางวิบาก ที่มีอุปสรรคมากมายที่มากีดขวาง เพื่อทดสอบใจของเราโดยถ้าเข้มแข็งมากพอก้อจะผ่านอุปสรรคนี้ไปได้ แต่ถ้าใครที่อ่อนแอก้อต้องยอมแพ้มัน โดยไม่มีสิทธิ์ร้องขอโอกาศ

    ตัวเราเอง ถามว่าเราเข้มแข็งไหม เราเข้มแข็งนะ แต่คนเข้มแข็งอย่างเราก้อยังมีความรู้สึก เหนื่อย ท้อ ถึงแม้ว่าใจเราสู้แค่ไหนแต่ถ้ามันถึงจุดจุดหนึ่งแล้วมันก้อต้องขอพัก เพื่อที่จะได้ออมแรงไว้สู้กับมันต่อ แต่เราก้อยังคิดต่อไปว่า เราจะพักนานแค่ไหนล่ะ ถึงจะพอดีกับระยะเวลาที่กำหนดให้เราต้องไปถึงเส้นชัย ตอนนี้เขียนไรไม่ออกและ เอาไว้นึกออกก่อนนะ ในใจมันมีไรอีกมากมายที่จะเขียน แต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์ และเครียด เบื่อ เศร้า เหงา เซ็ง................( สมมติว่ารูปนี้เป็นควาย แล้วมันก้อคงคือเราตอนนี้ ที่เหมือนจะเป็นฉลาด แต่จิงจิงแล้วโง่ เหมือนควาย แต่ถึงอย่างไงเราก้อยอมโง่ เพื่อที่จะได้อยู่กับเค้า)

    

 

   วันนี้ไม่รู้จะเขียนไรให้อ่านเลย แต่จะว่าไม่มีเลยก้อไม่ใช่ เราไปเจอกลอนในเว็บไซด์หนึ่ง เราชอบมากเลย เราคิดว่าถ้าเพื่อนได้อ่านก้อคงจะชอบเหมือนที่เราชอบนะ ลองอ่านดู

    ไม่ได้มาเขียน Space มาหลายวันแล้ว วันนี้เลยมาเขียนสักหน่อย ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไร รู้สึกหงุดหงิดไปหมด หาเรื่องชาวบ้านเค้าไปทั่ว ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะว่าเราหงุดหงิดเองหรือเพราะ คนอื่นมาทำให้เราหงุดหงิดก้อไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ที่แน่แน่ เราไม่ชอบเลย ที่เวลาเราเป็นแบบนี้ เราอยากควบคุมอารมณ์ ของตัวเองให้ได้ ไรที่เป็นก้อเก็บไว้ในใจคนเดียว ไม่อยากไปลงกับใครเลย เพราะรุ้ว่าเป็นคนแบบนี้ มันน่าเบื่อขนาดไหนสักวัน คนที่เราไปหงุดหงิดใส่เค้า เค้าก้อต้องรำคาญ แล้วเค้าก้อจะหนีเราไป เค้าก้อต้องหมดรักเราในสักวันนึง ทำไงดีนะที่จะไม่เป็นแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะต้องทำไงเรา จะพยายามควบคุมอารมตัวเองให้ได้ แล้วกัน เพราะเราว่า มันคงไม่ใช่แค่ดีกับคนอื่นอย่างเดียว แต่มันก้อดีกับตัวเราเองด้วย.......แต่ขอบอกว่าวันนี้หงุดหงิดมาก เป็นไรก้อไม่รุ้ใครทำไรไม่พอหูพอตาก้อโดนเราด่าซะกระเจิดกระเจิงไปหมด......เซ็งตัวเองจิงจิง พอและกับนิสัยงี่เง่า ของเรา

 

  คนจะรักกันและเข้าใจซี่งกันและกัน ไม่ได้ใช้เวลาแค่ 1 เดือน หรือ 1 ปี แต่ต้องใช้เวลาทุกๆนาที จนกลายเป็นความผูกพัน เรียนรู้ตัวตนที่แท้จริงของคนที่เรารักและรับในสิ่งที่เขาเป็น อย่าคิดที่จะเริ่มต้นใหม่เพื่อที่จะได้พบเจอกับสิ่งใหม่ๆ เพราะมันอาจจะไม่ได้สวยหรูอย่างที่ใจใครต้องการ

      วันนี้ไม่รุ้เป็นไรบรรยากาศรอบข้างมันดู เงียบเหงาไปหมด รู้สึกว่าความสดใสที่เคยมีเมื่อวาน หายไปพร้อมๆ กับ เข็มนาฬิกา ถ้าเป็นไปได้อยากย้อนเวลาไป แล้วหยุดเวลาไว้ตรงนั้น ตอนที่มีความสุขที่สุด.....เห้อ คิดแล้วก้อ..................

       วันนี้เป็นไร ทำไมเช้ามาก้อต้องมาเจอไรแบบนี้ด้วย ไม่เข้าใจเหมือนกัน เค้าเป็นอะไรเค้าจะรู้ไหม เค้าทำให้ผู้หญิงคนนึงรู้สึกเดียวดายทำให้เหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก ทำให้รู้สึกว่าไม่มีแม้ใครสักคนที่จะสนใจ และเข้าใจ อยากร้องไห้ ไม่พอใจอะไรทำไม เค้าถึงไม่พูด เหนื่อยจัง ท้อจัง กับการที่ไม่มีใคร..............ไม่และ ไม่รู้จะเขียนต่อไปเพื่อไรนะเรา เพื่อตอกย้ำความรู้สึกของตัวเราเองให้เจ็บอยู่คนเดียวต่อไปหรือไง.โง่จิงจิง กลับบ้านเย็นนี้สงสัยต้องกินหญ้าแทนแล้วล่ะซิตู อิอิ.....คนเดียว ใจเดียว ชีวิตเดียว...........

      คนเราแต่ละคนในสมอง หรือ ในใจ มีคำถามมากมาย ที่ต้องการคำตอบ เรามักจะมีสิ่งที่เราสงสัยหรืออยากรู้จากคนที่เรารัก แต่ถ้าถามว่าคำถามนั้นต้องการคำตอบเสมอไปไหม ไม่เสมอไปหรอกค่ะ เพราะคำตอบบางคำมันก้อทำให้เจ็บมากกว่าที่จะยอมรับได้จิงจิง.....พัชชา

      บางครั้ง สิ่งที่เราคิดว่าวันนึง เราต้องเป็นอย่างนั้น เราต้องเป็นอย่างนี้ มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดเสมอไป และนั่นก้อหมายถึงสิ่งที่ต้องการให้คนอื่นเป็นอย่างที่เราต้องการเหมือนกัน เพราะขนาดตัวเราเอง เรายังกำหนดชีวิตของเราเองไม่ได้ แล้วเราจะไปบังคับ หรือกำหนดให้คนที่เราต้องการให้เค้าทำอย่างที่เราต้องการทำตามใจเราได้ไง สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่แต่ละคน หรือแทบจะทุกคนยอมรับไม่ได้ ถ้าวันนึงคนคนนั้น ไม่เป็นอย่างที่เรากำหนด โดยเฉพาะตัวเราเอง เราอยากให้เค้าทำในสิ่งที่เราอยากให้เค้าทำ เราอยากให้เค้า อยู่กับเราในทุกๆ เวลา ทุก นาที  ไม่ว่าเราจะอยู่ไหนก้อตาม อยากให้เค้าคอยดูแลเวลาที่เราไม่สบาย อยากให้ยืนข้างๆ เวลาที่เรารุ้สึกท้อแท้ คอยเป็นกำลังใจเวลาที่รุ้สึกเหนื่อย แต่บางครั้งชีวิตจิงก้อไม่ได้สามารถทำแบบนั้นได้เสมอไป เพราะมันเป็นเรื่องจิงที่ไม่ใช่ละคร ที่จะได้เขียนบทบาทของชีวิตให้เป็นอย่างไงก้อได้ แต่ทำไงล่ะ ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น มันอาจจะทำให้เราทุกข์ แทบขาดใจ แต่เราก้อยินดีกับมันที่ได้มีเค้าอยู่ใน หัวใจแม้ว่ามันจะเป็นแค่ เศษเสี้ยววินาทีที่ได้ใช้ลมหายใจร่วมกันก้อตาม รักก้อยังคงเป็นรัก สามารถอดทนได้เพื่อที่จะให้รักนั้นอยู่ต่อไป ถึงแม้วันนี้จะทุกข์ใจขนาดไหนก้อตาม